Στο Μουσείο Orsay εκτίθεται αυτές τις μέρες αδημοσίευτο υλικό του Etienne-Jules Marey, γνωστού ως τώρα φωτογράφου της ανθρώπινης και ζωικής κίνησης που άλλαξε,στην κυριολεξία, και κάποια κεφάλαια της ιστορίας της σύγχρονης τέχνης. Ο δαιμόνιος Marey μεταξύ του 1899 και του 1901 κατασκεύασε μηχανήματα, με πενήντα επτά μικροκρούνους, για να αποτυπώσει στις πλάκες του τον αέρα, τον καπνό και τη συμπεριφορά τους! Τα αποτελέσματα είναι εικόνες, όχι απλώς ροής αλλά και παρεμβάσεων στη ροή, με πεντακάθαρη, τρισδιαστάτη, σχεδόν γλυπτική υφή.

         Αν καλοκοιτάξουμε τις φωτογραφίες της Caroline Luigi θα παρατηρήσουμε πώς ό,τι αποτυπώνει βρίσκεται ήδη μέσα στους ίδιους τους μηχανισμούς της αποτύπωσης. Όταν στήνει το κερί, το lumen, το μέτρο της φωτεινότητας, μπροστά σ’έναν καθρέφτη ή έναν φακό, δεν κάνει άλλο από το να φέρνει στη ροή της επανατροφοδότησης το ίδιο το φωτο-γραφικό όργανο ─ το μέσο δηλαδή ─ με το εσωτερικό σκοτάδι του, τους καθρέφτες του, ακόμη και τους ενδεχόμενους φακούς του. Στην ίδια κατηγορία της αυτοανάκλασης (και της αυτανάκλησης ) εμπίπτουν και οι χρήσεις των αντι-κειμένων, όπως του χεριού, μιας εκδοράς, ενος ειδωλίου, ενός ψαλιδιού. Αστραφτερά, ελκυστικά, κοφτερά όμως, μυτερά και απειλητικά είναι τα αμφίσημα και χειροπιαστά βοηθήματα που επιφέρουν τις ανεπαίσθητες ριπές, ρυτίδες, ή αποκλίσεις του ρου της επαναφοράς των στο παμφάγο αμφίβληστρο ένος θαλάμου. Δύο είναι τα εμβλήματα, πιστεύω, που θα ταίριαζαν στο σύνολο αυτής της εικαστικής δουλειάς της Caroline Luigi. Το σβησμένο σπίρτο που κρατιέται από ένα χέρι στο πλάι ενός καθρέφτη και στον ενδιάμεσο χώρο μιας ορατής και μιας αόρατης μηχανής· και το μαχαίρι πίσω από έναν γυμνό, πλάνητα φακό. Η τελευταία σύνθεση δεν είναι παρά μια αρχέγονη απόδοση ενός στερεού κρυσταλλοειδούς και του κλείστρου που ελέγχει τη ροή του φωτός και την οποία το ανθρώπινο χέρι επιστρέφει στην εξελιγμένη μηχανή (αλλά και στον δικό μας τον ενσωματώμενο κρυσταλλοειδή!). Το καρβουνιασμένο σπίρτο, από την άλλη μεριά, με έναν καθρέφτη σα μάντρα τώρα στο πλευρό του, εντάσσει την  Caroline Luigi στην παράδοση του Georges de La Tour και των άλλων νυκτογράφων που δεν χορταίνουν να τοποθετούν φωτεινά  ─ καυτερά, δηλαδή ─  αντικείμενα, μετέωρα ανάμεσα σε ορθάνοιχτα, μαγεμένα μάτια και ημιδιάφανα χέρια. Στην περίπτωση του La Tour πρέπει να αναφέρουμε ότι είναι ο ίδιος άνθρωπος που συνέθεσε πίνακες με θέμα πετροβολημένους, πλανώδιους γέρους μουσικούς, αλλά και σκηνές που δείχνουν την περίθαλψη των τραυμάτων του Αγίου Σεβαστιανού από τα σουβλερά βέλη των εκτελεστών του.

         Ο Marey , πάνε εκατό χρόνια τώρα, έκανε τον κοινό, τον δεδομένο και τόσο απαραίτητο αέρα ορατό. Στον καιρό μας, η Caroline Luigi καθιστά ορατή, μέσα από τα επίφοβα και χειραγωγούμενα μέσα της σαγήνης (ο Ισίδωρος της Σεβίλλης παρετυμολογεί την λέξη amor από την λέξη amus, αγκίστρι στα λατινικά), την αμφίδρομη συμπεριφορά του φωτός, του τόσο κοινού, και τόσο δεδομένου.

Σταύρος Δεληγιώργης

 

 

Caroline Luigi

News    |    Biography    |    Texts    |    Links     |    Contact    |    Home   |

Works   > In progress  /2012

              > Intérieur, etc...  /2010-11

         > Still Life II  /2008

         > Polyptyque  /2006

         > Still Life  I  /2004-06

              > Stricto Sensu [anodin]  /2004  >>

         

        

Galerie ArtForum, Thessalonique

Text by Stavros Deligiorgis 

english | ελληνικά  | français

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Caroline-Luigi-hamecon-doig.jpg

Caroline-Luigi-allumette-04.jpg

Caroline-Luigi-nature-morte.jpg Caroline-Luigi-main-de-boug.jpg

 

 

Caroline-Luigi-hamecon-refl.jpg

Caroline-Luigi-extracteur.jpg

Caroline-Luigi-main-loupe.jpg